Ron schrijft…

Terwijl ik net de vork richting mijn mond beweeg om een heerlijk stukje kipfilet met pesto naar binnen te laten glijden en de smaak over alle papillen van mijn tong te laten rondwalsen gaat die takkentelefoon weer eens….

Het zal verdikkeme eens niet zo zijn, altijd onder het eten moeten die klote telemarketingbedrijven bellen, en altijd zonder nummerweergave. Als je dan opneemt krijg je zo’n vrolijk klinkend huppelkutje of pukkelknulletje aan de lijn met de vraag:”Spreek ik met……”, en als je hier bevestigend op antwoordt, komt de vraag:”Woont u op…..”, gevolgd na vijf nog onnozelere vragen door de vraag waarmee ze hadden moeten beginnen: “Komt het gelegen… of stoor ik u niet?”.

Wat mij steeds meer gaat irriteren is dat ze soms niet eens de beleefdheid hebben om zich aan te melden met de bedrijfsnaam waarvoor ze werken, maar direct hun praatboekje beginnen af te raggen. Nog onbeschofter wordt het uiteindelijk als ik ze tijdens de eerste zin al onderbreek met de term “Sorry dat ik u onderbreek, maar ik heb geen interesse, goedenavond!!”, dat ze dan onverstoord blijven doorblaten alsof ze je niet gehoord hebben.

Fatsoensnormen wordt die pukkelige scholieren dus klaarblijkelijk ook niet bijgebracht, want het gaat om zoveel mogelijk scoren hoorde ik laatst. Minimaal 40 gesprekken per uur met voldoende geboekte orders, anders lig je er á la minuut weer uit. Het verdient overigens best aardig met rond de 10 euro per uur, vergeleken met een puber die bij de Appie Hein voor krap 4 euro vakken kan vullen.

Om deze vorm van telefoonterreur een halt toe te roepen heb ik acuut de boodschap van mijn telefoonbeantwoorder gewijzigd. Deze luidt nu “Hallo, u spreekt met….., indien u belt zonder nummerweergave neem ik uw gesprek niet aan. Mocht u van mening zijn dat uw gesprek wel belangrijk is dan kunt u uw naam en nummer achterlaten na de piep. Indien ik van mening ben dat uw gesprek belangrijk is bel ik u wel op een tijdstip terug dat mij goed uitkomt, dus niet onder het eten…. dank u wel.

Dus domme teletubbies, geen nummer, geen antwoord meer van deze meneer, en o, ja, ik ben verzekerd van de wieg tot het graf, heb een hypotheek en ben niet op zoek naar lidmaatschappen…. toedeledokie dus.

Ken je hem nog, de gebiedende toon waarop je vader of moeder dit aan tafel tegen je riep? En jij maar proberen of de hond niet kon worden verleidt tot het eten van spruitjes en andere fijne veggies.

Ik kan me nog herinneren dat je bord leeg eten en je dagelijkse lepel levertraan weg gruwelen in de maanden met een “R” erin de enige reden was om van tafel te mogen, dus schoot ik vanochtend in de lach toen bij RTL Nieuws bij het krantenoverzicht als opmerkelijk nieuws werd vermeld dat je in de restaurants in het Rotterdamse in het vervolg een boete krijgt van 10 eurocent, indien je je bordje niet leeg eet.

De nieuwslezer haastte zich erbij te vermelden dat de boete vrijwillig was (kunnen we dat niet afspreken met ome Jacobus “Graai” Spee en zijn 40 flitsrovers, en onze vriendjes van het CJIB?) en dat de opbrengst ten bate komt van de hongere kindertjes in Sierra Leone. Ach die arme kinderen zullen hier niet echt een vette bek van gaan krijgen, want een Nederlander vrijwillig een boete uit zijn zak lullen? Ik moet het nog zien.

Daarbij komt uiteraard dat indien ik mijn bord niet leeg eet in de horeca, hieraan wellicht ten grondslag zou kunnen liggen dat het inderdaad te veel is geweest, overigens een zeldzaamheid met de nog steeds naar nouvelle cuisine neigende koks, of dat het wellicht niet te vreten was. Daarbij krijg ik als dank voor dat niet verorberde eten waarschijnlijk een stevige gepeperde rekening voorgeschoteld als tweede dessert, dus mag ik alsjeblieft zelf bepalen wat ik ermee doe?

De dreigtekst die mijn moeder vroeger gebruikte was: “weet je wel hoeveel hongerige negertjes er in donker Afrika geen eten hebben?”,”Ik stuur jouw eten wel naar Afrika toe als je het niet opeet!”. Waarbij ik altijd stiekum zat te hopen dat ze dat bij sommige gerechten daadwerkelijk zou doen, een beetje met het gevoel dat ik dan in ieder geval niet de enige was die zou moeten griezelen van gekookte witlof en er ergens in donker Afrika een paar hongerige negertjes eveneens konden meegriezelen ervan. In werkelijkheid is het echter nooit tot echte verzending van voedsel vanuit onze keuken naar dat continent gekomen en is het gebleven bij dreigen.

Aangezien ik regelmatig de Rotterdamse horeca aan doe en daadwerkelijk wel eens iets laat staan zal ik dus wel met deze strafmaatregel in aanraking komen. Ze mogen de restjes van mijn bord afschrapen en in een enveloppe naar Sierra Leone sturen, dan komt mijn moeder uiteindelijk toch haar belofte aan die negertjes nog eens na onder het motto “Beter laat, dan nooit”, want opeten zullen jullie het als dankbaarheid voor deze geste.

Eet smakelijk, en denk erom….. eet je bord leeg!