Ron schrijft…

Nee, niet gelijk serieus gaan doen als ik zoiets schrijf, want voor zover ik het weet is er nog weinig mis met mijn rikketikker, en slaat het nog steeds verliefd zijn slagen. Maar vanmiddag had ik toch wel even de hartslag in de keel tijdens de laatste ronde van de F1 Grandprix vanuit Brazilië.

Of je nu Ferrari of McLaren fan bent, het kon eigenlijk niet meer boeien wat er vooraf gegaan was met dubieuze FIA beslissingen, want deze race was erop of eronder voor de beide kemphanen. Hamilton die met 7 punten voorsprong op Massa de race aanving, moest dus minimaal vijfde worden om wereldkampioen te worden, ervanuit gaande dat Massa in zijn thuisrace toch wel voor plek één zou gaan rijden.

Was het twee minuten voor de start al chaos, want de weergoden hadden even een plensbui op start/finish laten ploffen, en gezorgd voor 10 minuten uitstel van de start. De heren konden eigenlijk alleen maar even snel de intermediate banden eronder smijten en tijd om de setup naar nat weer te zetten was er uiteraard niet echt. Maar de meeste coureurs vonden het na een paar ronden al zinnig om over te stappen naar de droog weer banden.

Triest was de afscheidsrace voor David Couldhart, die na de formation lap eigenlijk niet meer dan een kleine 100 meter heeft kunnen racen in zijn speciaal voor de gelegenheid helemaal wit gespoten bolide. Hij werd er redelijk lomp afgetikt en sloot zijn bijzonder respectabele 15-jarige carriere in de F1 dus af met een wandeling naar de pitlane.

Zoals verwacht was Massa ontketend en reed de hele race op kop, beter kon hij het niet doen, want het lot of hij wereldkampioen zou worden had hij zelf niet in handen, maar dat lag in handen van Hamilton. De jonge Engelsman reed een in mijn ogen tactische, maar matige race, niet zo gretig als hij normaal is, en constant rondhangend rond de vierde of vijfde plek, net genoeg om de wereldtitel binnen te hengelen, en wellicht bang om fouten te maken.

Was de regen net voor het einde in Spa ook een scherprechter, ook hier was de melding “regen binnen 10 minuten” met nog een ronde of 12 te rijden ineens weer hetgene wat mannen als Olav Mol helemaal opgewonden kreeg. En verdomd, het leek warempel weer uit te komen, regen in de laatste 10 ronden, iedereen nog naar binnen op Timo Glock na, die de gok nam om op de gladde band de race uit te rijden.

Onthou de naam Glock maar even, want het was uiteindelijk Sebastiaan Vettel die tijdens een inhaalmanouvre van de pool Kubica zijn kans greep om Hamilton zijn vijfde plek af te nemen, en ineens leken de donkere wolken zich ook figuurlijk boven het kampioenschap van Hamilton samen te pakken, want met Massa op één was de zesde plek niet genoeg.

Toen Massa uiteindelijk met ruim 20 seconden voorsprong op de rest over de finish raasde was hij dus ook daadwerkelijk wereldkampioen, met Alonso op twee, Raikonen op drie, Glock op vier, Vettel op vijf en Hamilton kansloos op zes, want Vettel reed gewoon harder dan de Engelsman.

Niemand, maar dan ook werkelijk niemand viel het op dat zowel Vettel als Hamilton net voor de laatste bocht de veel langzamere glibberend en glijdende Glock nog inhaalde en ze dus allebij een plek opschoven, waardoor Hamilton vijfde was en dus wereldkampioen, en Vettel vierde.

Heel bizar was Massa dus daadwerkelijk ongeveer 20 seconden wereldkampioen, gooide Olav mol zijn beruchte “sodeknetter” over deze desillusie er al uit, totdat de tijdmeldingsblokjes op het scherm verschenen en de juichstemming vanuit de Ferrari pit ineens oversprong naar die van McLaren, want Hamilton was dus toch vijfde en wereldkampioen. Met dank aan Glock’s foute beslissing om geen intermediate banden te nemen? Nee, Glock nam een gok en verloor, maar wat een invloed had deze beslissing op de uitslag zeg!

Dit was ongetwijfeld weer een memorabele race, waar men nog lang over zal spreken. Valt Massa deze race iets te verwijten? Ik denk het niet, want beter als de eerste plek kon hij niet halen, en tijdens de persconferentie zat een geëmotioneerde Massa dan ook te vertellen dat hij kon winnen en kon verliezen.

Ik had het ze eerlijk gezegd beiden gegund, als fan van de sport en niet per definitie van één merk of coureur, maar in dit spelletje, waar dubieuze beslissingen van de FIA een eerdere titelwinst van Hamilton uitstelde tot het laatste moment, heeft de beste uiteindelijk gewonnen, al kun je je afvragen hoe.

En heren, voortaan niet alles in de laatste 15 seconden beslissen, da’s ontzettend slecht voor mijn hartkleppen…….

Lewis … gefeliciteerd !!

Zo, even lekker fonetisch een onderwerpje neergezet. Uiteraard gaat het ditmaal over racen, en wel specifiek over autoracen, en nog specifieker over de Formule 1. Afgelopen weekend was het weer zover, en mochten we de Grand Prix vanuit Japan (Fuji) bekijken.

Door een nogal twijfelachtige FIA beslissing in Spa (België) waarmee de rappe Brit, Lewis Hamilton, werd gestraft met 25 seconden tijdstraf ná de race, vanwege een in mijn ogen onschuldige inhaalactie, is het verschil tussen hem en de Braziliaan Felipe Massa nog minder dan 10 punten. Na het uitdelen van de straf aan Hamilton gonsde het op het internet al direct over partijdigheid van de FIA, ten faveure van het merk met de rode bolides.

Ook in Japan was het weer raak, want buiten het feit dat het een spannende race was, wist de FIA de boel andermaal te manipuleren met vreemde, niet evenwichtige straffen voor Massa, Hamilton en later Bourdais. Hierdoor was de Brit eigenlijk kansloos, na eerst door Massa gewoon lomp vanaf het gras te zijn rondgetikt, en vervolgens een drive-through penalty te krijgen, daar waar Massa alleen een drive-through kreeg, en zelfs onbestraft bleef voor het van de baan afdrukken van Bourdais, iets waarvoor Bourdais -te gek voor woorden echt- na de race werd bestraft, en Massa zeer onterecht twee punten kon inlopen op de nummer 1 in het kampioenschap..

Nu kan je van Nederlandse coureurs in andere klasses denken wat je wil, maar ik heb Allard Kalff zelden zo verbolgen gezien over de FIA straffen die wederom de schijn hooghouden dat FIA staat voor Ferrari International Assistance. Kalff ging zelfs zover openlijk te roepen dat Max Mosely, de grote FIA baas, die recent zijn hele seksleven nog even over het net zag gieren (hij houdt nogal van kinky zaken lijkt het), te beschuldigen van het hebben van een enorme hekel aan Ron Dennis, stalbaas van McLaren Mercedes.

Hoe dan ook, F1 lijkt te worden vervuild door betuttelende regels, en als Nederlanders weten wij als geen ander wat betuttelen is toch? Kijk aan de andere kant eens naar een Renault Clio cup, het WTCC en andere raceklasses? Gewoon lekker racen, wheelbangend, hier en daar een tikje uitdelend, maar gewoon racen pûr-sang, zonder achteraf op kinderachtige wijze te worden terecht gewezen door een FIA steward, die thuis geen tyfus te vertellen heeft en zijn frusties botviert op de racebaan.

Alhoewel ik als nieuwe kampioen duidelijk voorkeur heb voor Hamilton boven de heethoofd en domkop Massa, het belangrijkste is eigenlijk dat hier 22 van ’s-werelds beste coureurs tegen elkaar racen, en dat dit op dit moment wordt besmet door de bemoeizucht van de FIA, en op zijn plat Duits is dat “zum Kotzen”. De rode auto fans schreeuwen dat Hamilton onsportief en aggressief rijdt?

Hallo lieve Ferrari fans!!! Hadden we vroeger niet een jonge Michael Schumacher, die minstens net zo ambitieus en agressief reed? Hij werd wel 7-voudig wereldkampioen F1 in zo’n rode bolide voornamelijk, en niet één Ferrari fan zal hem zijn controversiële rijstijl ook maar kwalijk nemen. Dus waarom wel piepen op een jonge Brit die wellicht net zoveel talent en ballen vertoond als de jonge Schummie destijds…?

Nog twee races, één in China en de laatste in Brazilië. Door het gemanipuleer van de stand door de FIA blijft het tot de laatste race spannend lijkt het. Ik had liever gezien dat de beste coureur zonder steun van bovenaf de titel al dit weekend had kunnen zeker stellen, en als dat een Ferrari was geweest had het mij even goed geweest.

Nee, geen erotisch artikel over heren met een overmatig libido of elefantitis, maar de start van het nieuwe Formule 1 seizoen in Melbourne en de mannen achter het stuur.

Als die-hard fans van deze vorm van autosport kijken mijn oudste zoon en ik altijd uit naar de start van het nieuwe seizoen. Weer even uit proberen te vlooien welke coureur nu weer bij welk team rijdt, wat de nieuwe regels van de FIA zijn, de nieuwe snufjes en fratsen die de teams weer hebben uitgedokterd om het weer harder te laten gaan, en uiteraard de races zelf, ook al moeten we er midden in de nacht ons bed voor uit (alhoewel… een HD recorder is en blijft een handig ding).

Traditioneel begint het seizoen altijd in de buurt van Azië, te weten in Melbourne in Australië, een prachtig stratencircuit genaamd Albert Park wat garant stond en staat voor spectaculaire en allerminst saaie racemomenten. Ook het klimaat zorgt ervoor dat de teams niet vooraf kunnen inschatten wat de dag van morgen brengt, want was het op vrijdag een verzengende 37 graden tijdens de vrije training, tijdens de qualifying op zaterdag was het maar een graadje of 24, op raceday was het gewoon weer reteheet met 37 graden, of wel, je auto afstellen op het weer is een beetje gokken.

Tijdens het winterseizoen, waarin de team veel testen met nieuwe zaken op de auto’s was Ferrari het hele zootje de hele winter te snel af, en het gat was wel drie seconden, dus de beide heren, Massa en Raikkonen konden met de nodige Italiaanse bluf aan het seizoen beginnen, want alles wees erop dat ze het hele veld zoek zouden gaan rijden en een eerste overwinningsfeestje gingen vieren.

Helaas, met het vertrek van Ross Brawn, na een jaar sabbatical, naar Honda racing, is Scuderia Ferrari weer een geheel uit Italianen bestaand team, en daar waar alleen Italianen iets leiden wordt het een meestal zootje. Of het toeval is of niet, maar tijdens de qualifying was Raikonen al het bokje, en kon hij zijn bolide met nul motor net voor de pit parkeren, tijdens de race was het Massa die stilviel, en later ook Raikkonen weer, die overigens reed alsof hij de duivel op de hielen had, die zijn scheurijzer zwaar rochelend in de berm kon parkeren. De regerend wereldkampioen reed zichtbaar gefrustreerd rond en maakte waarschijnlijk hierdoor ook een aantal fouten die je eigenlijk alleen van een rookie verwacht.

Met het niet meer toegestaan zijn van traction control en active engine braking is het racen overigens weer veel spectaculairder geworden, en we werden regelmatig getracteerd op volop driftende Formule 1 bolides, omdat er geen boordcomputer meer is die teveel vermogen op de achterwielen bij het uitkomen van de bocht corrigeert.

Melbourne was de scherprechter voor het gros van de auto’s, en van de 22 bolides kwamen er uiteindelijk maar 7 over de streep. Hamilton, vorige jaar net tekort geschoten voor het kampioenschap, liet zien dat hij ook dit jaar weer een serieuze titelkanditaat is en ging, ondanks alle nadelen van vier maal de safetycar in de baan, die hem dus heel veel voorsprong hebben gekost, onbedreigd met de eer aan de haal. Samen met Nick Heidfeld en een dolblije Nico Rosberg waren zij de drie coureurs die met de podiumplaatsen aan de haal gingen.

Ferrari met lege handen in de pitboxen likt haar wonden. Een Ferrari, waarvan de kenners nu al speculeren dat ze bij de FIA gaan mauwen omdat beide auto’s op softwarebugs zouden zijn uitgevallen, in een tegenwoordig “transparante” ECU die pikant genoeg gemaakt wordt voor alle teams door een bedrijf binnen het McLaren concern. Ach ja, het zou typisch “Ferrariaans” zijn om te schreeuwen dat je onrecht is aangedaan, maar reden er niet 22 wagens met zo’n identieke box rond? Daarbij begreep ik dat de FIA alleen eist dat alle boxen in “dezelfde taal”, dus leesbaar, geprogrammeerd worden, maar dat alle teams nog steeds zelf hun ECU’s mogen programmeren. Dus moet Ferrari niet gewoon naar zijn eigen software engineers wijzen?

Opvallende nieuweling vond ik Sebastian Bourdais, meervoudig Champcar kampioen, die ondanks een slechte qualifying liet zien dat hij een slimme coureur is die bovendien gewend is aan het racen met een wagen zonder traction control en andere hulpmiddelen. Daar gaan we ongetwijfeld meer van horen, ondanks dat zijn bolide het vlak voor de meet voor gezien hield met een pluim rook, rijdend op de vierde stek. Ook Kovalainen ging een paar van de bochten voor het einde even op zijn neus, want net na een prachtige inhaalmaneuvre op de weer bij Renault terug zijnde Alonso raakte hij op het rechte stuk “per ongeluk” het knopje van de pitlimiter aan, waardoor de auto braaf terugdook naar 80 km per uur en Alonso met twee vingers in de neus weer voorbij kon vliegen.

Melbourne was een slagveld, schreef de redactie van RTL GP, maar voor mij als liefhebber was het weer een ouderwets poepie autoracen waarbij het rechter- en linkervoetje van de mannen met de “grote ballen” weer bepalen of ze winnen of crashen.