Ron schrijft…

Om maar eens strak van de kantlijn af te komen begin ik met de bekentenis dat mijn virtuele relatie met de relnichten Gordon en Gerard Joling ergens hangt tussen “wel aardig” en “afschuwelijk”, en dan doel ik uiteraard alleen op de muziek die ze maken of gemaakt hebben in de samenstelling “De Toppers”, samen met René Froger. Met name aandachtshoer Gerard Joling is de laatste tijd weer overal en nergens op de commerciële TV te bewonderen, ontdaan op doktersadvies (sure!) van zijn implantaathaar en hierdoor lijkend op zijn gabbertje Lange Frans, die overigens ook zijn rap-carriere heeft ingeruild voor  commerciële TV maken. Overigens niks mis met kale mannen hoor, die hebben over het algemeen meer sexappeal dan behaarde <grijns>.

Nu maakt het mij niet zoveel uit dat ik gemiddeld vier dagen per week het kaalgeschoren porem van Joling, orerend in een of ander hersenloos programma, op mijn 101 cm breedbeeldscherm moet aanzien, per slot van rekening kan ie ook uit, maar de zanger lijkt inmiddels ook qua geheugen aan het aftakelen te zijn. Riep hij vorige week nog bij Jensen op de bank dat hij echt nooit meer terug zou keren naar “De Toppers”, nadat hij er al een tijd uit was vanwege een “ruzietje” met collega relnicht en bruinwerker Gordon, die eveneens uit de Toppers wilde stappen? Hoor ik op het nieuws dat zowel Joling als Gordon weer terugkeren naar de Toppers, en dat ze nu dus met zijn vieren doorgaan in 2010? Schiet mij maar in een rubber dus…

Zo zie je maar dat de klaarblijkelijk geveinsde vastberadenheid die Gerard afgelopen week nog stoer op de bank zat te tonen, en dat zijn besluit definitief was niet op de vraag van Froger in te gaan om terug te keren ook een natte scheet in de wind lijkt te zijn. Ook bij Gerard moet het kacheltje roken lijkt het. Of is het in zijn geval toch het ontzettend grote ego wat gestreeld dient te worden? Bij Gerard kan dat best wel eens de doorslag zijn, want als er één aandachtsgeil is dan is het deze bruinwerkende volkszanger wel. Hij mist gewoon zijn strakke glitterpak met veren en af een toe een kneepje van Gordon in zijn kont of elders denk ik.

Anyway, volgend seizoen dus een kwartetje in plaats van een triootje Toppers en weer een aantal uitverkochte shows ongetwijfeld, want een feestje bouwen met een super liveband dat kunnen ze alle vier wel. Nu maar hopen dat ze niet nog meer zangers gaan integreren in de groep, want voor je het weet sta je naar de discoversie van het Urker mannenkoor te kijken en die hebben toch een iets andere doelgroep en repertoire. Ik zie de DVD wel weer verschijnen als het zover is.

Volgens mij is dat een waarheid die vroeger als een koe was, maar inmiddels niet meer opgaat. Kinderen zijn klaarblijkelijk niet meer zomaar met alles tevreden wat ze krijgen.

Nu vraag je je wellicht af waarom ik dit onderwerp aansnijd, maar aan het einde van het leven worden sommige mensen ook weer kind, veelal omdat vriend Alzheimer hun verstandelijke vermogens aanvreet en langzaam reduceert tot wat basiszaken en gedragspatronen gelijk een kind of zelf minder. Zelfs de gedoodverfde Pampers komen voor dit soort mensen weer om de hoek kijken.

Ik kan me voorstellen dat je als lezer nog steeds denkt waar gaat dit over, maar dat leg ik nu uit. Vorige week zondag was het behalve eerste pinksterdag en moederdag en ontzettend lekker weer, eveneens de dag dat ik samen met mijn broertje en een goede vriend had beloofd een middagje muziek te gaan maken in een verzorgingstehuis waar mijn broertjes vrouw werkt.

De regelmatige lezer van mijn blog weet dat ik na meer dan 25 jaar niet meer musiceren met de band uiteindelijk weer eens ben begonnen met spelen en zingen met twee van de drie oude bandleden, gewoon voor de lol. We waren dan ook na slechts drie repetitiemiddagjes alles behalve een geöliede muziekmachine, en zo her en der ging het niet zoals we het hadden voorzien.

Maar wat maakt dat eigenlijk uit voor deze lieve oude mensjes, die binnen in de zaal, maar ook buiten op het terras zaten te luisteren, meeneuriëen, en te genieten van het lekkere weer en de aanwezigheid van hun familie, want het was per slot van rekening ook moederdag. Nu was het voor ons gewoon een lekker middagje muziek maken, zonder dat we hier een euro voor vroegen, maar in zekere zin was de beloning die we kregen veel leuker dan geld.

Al die lieve oude mensjes, die soms helemaal opleven als ze een bekend moppie uit de oude doos hoorden, en die zelfs moeilijk ter been zijnde al “swingend” tussen dochter en kleindochter door de gangpaden liepen. Niets zo fijn als mensen een fijne middag bezorgen, lachende gezichten zien en mensen die er lol in hebben.

Meneer Alzheimer mag van een grote groep van deze mensen ongeveer alles aan status en kennis hebben afgepakt, maar de simpele geneugten van genieten van muziek, het weer en het gezelschap krijgt zelfs Alzheimer niet gestolen.

Ondanks dat deze kinderhanden gerimpelde en perkamentachtige huidjes vertoonden waren zij gauw gevuld met de eenvoud van muziek, een dag om weer bij te schrijven als geslaagd dus….