Ron schrijft... » muziek

De andere vrouwen in mijn leven

Ron — Fri, 07 Jan 2011 23:30:34 +0000

Nou, als dat geen sappige titel is voor een blog, dan weet ik het niet meer, want als pas getrouwde vent lijkt het me een hele openbaring om toe te geven dat er een andere vrouwen in je leven zijn toch? Het is dat ik geen celeb status heb, want anders hadden de paparazzi al op mijn erfgrens klaargelegen met telelenzen om het vreemdgaand vrouwelijk schoon vast te leggen voor de trouwe lezer die wel in is voor een roddel.

Voordat iedereen nu begint te denken dat ik nog geen zes maanden nadat ik de vrouw van mijn leven heb getrouwd heb alweer ontrouw ben, niets is minder waar, want die andere vrouw is al in mijn leven sinds ik kan lopen denk ik, of in ieder geval sinds ik muziek ontdekte. En gek genoeg vind mijn liefje het helemaal niet erg dat ik nog andere vrouwen in mijn leven heb.

Uiteraard heb ik net zoals veel zoons een moeder in mijn leven, die kost wat kost blijft zorgen voor me, ook al is ze zelf al niet meer zo goed ter been, en ik al honderd keer gezegd heb dat ik uit de Donald Duck fase ben, maar ja, dat is een beetje tegen een dikke muur van pure moederliefde aankletsen, wetende dat je daar toch nooit een gat in gaat slaan.

Nee, die andere vrouw in mijn leven is zeker niet virtueel, maar helaas niet meer in de categorie MILF’s, sterker nog, zij heeft het aardse al lang geleden verwisseld voor het hemelse.

Voordat iedereen nu 112 belt en een busje met mannen in witte jassen met dwangbuis hierheen stuurt omdat ik klaarblijkelijk mijn gezonde verstand heb verloren…. spaar je het telefoontje, want het is allemaal veel onschuldiger dan je denkt. Zoals de insiders wellicht weten ben ik opgevoed in een meer dan muzikaal gezin, waar vader trompet speelde, moeder piano, oompje piano en hammond, en ik ook alles met toetsen en de trompet wist te bedienen, om nog maar te zwijgen van mijn broertje, die begon met drums (tot groot plezier van de buren) om achtereenvolgens slaggitaar, basgitaar en sax te gaan spelen (zonder een noot te kunnen lezen).

Ergo usio conclusio, is er voor het gezin waaruit ik kom geen leven zonder muziek, en de invloed van zowel klassieke muziek als jazz, wat meer mijn interesse had, is dan ook een levensader in mijn leven in goede, slechte, vrolijke en verdrietige periodes.

Ok, laat ik maar verklappen welke vrouw mijn hart nog steeds sneller laat kloppen, behalve mijn lief. Dat is Ella Fitzgerald, één van de meest ultieme jazz zangeressen die ooit heeft geleefd, en die voor velen een voorbeeld is geweest. Zij is het ultieme bewijs dat jazzmuziek tijdloos is en de basis van alles wat nu aan muziek wordt gemaakt.

Wie onderstaande begrijpt, die snapt dat ik andere vrouwen in mijn leven heb…

httpv://www.youtube.com/watch?v=PbL9vr4Q2LU

Voor geld en ego doe ik alles.. mijn besluit staat vast, of toch niet?

Ron — Thu, 03 Dec 2009 08:23:44 +0000

Om maar eens strak van de kantlijn af te komen begin ik met de bekentenis dat mijn virtuele relatie met de relnichten Gordon en Gerard Joling ergens hangt tussen “wel aardig” en “afschuwelijk”, en dan doel ik uiteraard alleen op de muziek die ze maken of gemaakt hebben in de samenstelling “De Toppers”, samen met René Froger. Met name aandachtshoer Gerard Joling is de laatste tijd weer overal en nergens op de commerciële TV te bewonderen, ontdaan op doktersadvies (sure!) van zijn implantaathaar en hierdoor lijkend op zijn gabbertje Lange Frans, die overigens ook zijn rap-carriere heeft ingeruild voor commerciële TV maken. Overigens niks mis met kale mannen hoor, die hebben over het algemeen meer sexappeal dan behaarde .

Nu maakt het mij niet zoveel uit dat ik gemiddeld vier dagen per week het kaalgeschoren porem van Joling, orerend in een of ander hersenloos programma, op mijn 101 cm breedbeeldscherm moet aanzien, per slot van rekening kan ie ook uit, maar de zanger lijkt inmiddels ook qua geheugen aan het aftakelen te zijn. Riep hij vorige week nog bij Jensen op de bank dat hij echt nooit meer terug zou keren naar “De Toppers”, nadat hij er al een tijd uit was vanwege een “ruzietje” met collega relnicht en bruinwerker Gordon, die eveneens uit de Toppers wilde stappen? Hoor ik op het nieuws dat zowel Joling als Gordon weer terugkeren naar de Toppers, en dat ze nu dus met zijn vieren doorgaan in 2010? Schiet mij maar in een rubber dus…

Zo zie je maar dat de klaarblijkelijk geveinsde vastberadenheid die Gerard afgelopen week nog stoer op de bank zat te tonen, en dat zijn besluit definitief was niet op de vraag van Froger in te gaan om terug te keren ook een natte scheet in de wind lijkt te zijn. Ook bij Gerard moet het kacheltje roken lijkt het. Of is het in zijn geval toch het ontzettend grote ego wat gestreeld dient te worden? Bij Gerard kan dat best wel eens de doorslag zijn, want als er één aandachtsgeil is dan is het deze bruinwerkende volkszanger wel. Hij mist gewoon zijn strakke glitterpak met veren en af een toe een kneepje van Gordon in zijn kont of elders denk ik.

Anyway, volgend seizoen dus een kwartetje in plaats van een triootje Toppers en weer een aantal uitverkochte shows ongetwijfeld, want een feestje bouwen met een super liveband dat kunnen ze alle vier wel. Nu maar hopen dat ze niet nog meer zangers gaan integreren in de groep, want voor je het weet sta je naar de discoversie van het Urker mannenkoor te kijken en die hebben toch een iets andere doelgroep en repertoire. Ik zie de DVD wel weer verschijnen als het zover is.

Een kinderhand is gauw gevuld

Ron — Fri, 16 May 2008 13:45:35 +0000

Volgens mij is dat een waarheid die vroeger als een koe was, maar inmiddels niet meer opgaat. Kinderen zijn klaarblijkelijk niet meer zomaar met alles tevreden wat ze krijgen.

Nu vraag je je wellicht af waarom ik dit onderwerp aansnijd, maar aan het einde van het leven worden sommige mensen ook weer kind, veelal omdat vriend Alzheimer hun verstandelijke vermogens aanvreet en langzaam reduceert tot wat basiszaken en gedragspatronen gelijk een kind of zelf minder. Zelfs de gedoodverfde Pampers komen voor dit soort mensen weer om de hoek kijken.

Ik kan me voorstellen dat je als lezer nog steeds denkt waar gaat dit over, maar dat leg ik nu uit. Vorige week zondag was het behalve eerste pinksterdag en moederdag en ontzettend lekker weer, eveneens de dag dat ik samen met mijn broertje en een goede vriend had beloofd een middagje muziek te gaan maken in een verzorgingstehuis waar mijn broertjes vrouw werkt.

De regelmatige lezer van mijn blog weet dat ik na meer dan 25 jaar niet meer musiceren met de band uiteindelijk weer eens ben begonnen met spelen en zingen met twee van de drie oude bandleden, gewoon voor de lol. We waren dan ook na slechts drie repetitiemiddagjes alles behalve een geöliede muziekmachine, en zo her en der ging het niet zoals we het hadden voorzien.

Maar wat maakt dat eigenlijk uit voor deze lieve oude mensjes, die binnen in de zaal, maar ook buiten op het terras zaten te luisteren, meeneuriëen, en te genieten van het lekkere weer en de aanwezigheid van hun familie, want het was per slot van rekening ook moederdag. Nu was het voor ons gewoon een lekker middagje muziek maken, zonder dat we hier een euro voor vroegen, maar in zekere zin was de beloning die we kregen veel leuker dan geld.

Al die lieve oude mensjes, die soms helemaal opleven als ze een bekend moppie uit de oude doos hoorden, en die zelfs moeilijk ter been zijnde al “swingend” tussen dochter en kleindochter door de gangpaden liepen. Niets zo fijn als mensen een fijne middag bezorgen, lachende gezichten zien en mensen die er lol in hebben.

Meneer Alzheimer mag van een grote groep van deze mensen ongeveer alles aan status en kennis hebben afgepakt, maar de simpele geneugten van genieten van muziek, het weer en het gezelschap krijgt zelfs Alzheimer niet gestolen.

Ondanks dat deze kinderhanden gerimpelde en perkamentachtige huidjes vertoonden waren zij gauw gevuld met de eenvoud van muziek, een dag om weer bij te schrijven als geslaagd dus….