Ron schrijft…

Tja, dit moet gezien de titel wel een positief bericht worden, want anders had er wel verloren of gelijkspel gestaan. Nee, het gaat niet over voetbal, want daar heb ik als “locatiegeboren” Feijenoorder op dit moment even niets mee, maar over een weddenschapje wat ik twee berichten terug heb afgesloten.

Mijn broertje en ik zijn deze week weer gewoon begonnen met werken, onze werkgevers dankend voor het feit dat we vorige week een beetje “van huis uit” konden “werken” gezien de toestand met onze vader, dus is ons bezoekschema verhuisd van tweemaal daags overdag, mede ook door zijn spectaculaire vooruitgang, naar de avonden, om en om.

Aangezien vanavond mijn beurt was, maar ook mijn lief en beide zoons wilden gaan, en ook mijn moeder nog mee moest, ben ik thuis gebleven, en is mijn lief, achteraf alleen met de oudste en mijn moeder op bezoek geweest.

Mijn nagenoeg gewonnen weddenschapje was dat hij deze week woensdag thuis zou zijn, en na het bezoek kreeg ik een telefoontje van mijn broertje, dat hij een wazige mededeling van mijn moeder had gehad, dat hij morgen al naar huis mocht, maar aangezien mijn lief nog niet thuis was van het bezoek, heeft zij hem later met de niet-bevooroordeelde versie nog even teruggebeld.

Mijn vader had vandaag wat onderzoekjes gehad, niks spectaculairs, en hij zou morgenochtend nog een scopie van zijn slokdarm en bovenkant van de maag krijgen om te kijken of ze alles goed gerepareerd hadden, uiteraard met een roesje, maar….. de nuchtere mededeling was dat hij daarna, als het roesje was uitgewerkt, en de arts hem nog even had gezien, wat hem betreft naar huis mocht.

Nu had mijn vader gisteren al aangegeven dat hij zodra hij groen licht had geen minuut te lang in het ziekenhuis wilde blijven, maar geen kleren, schoenen, jas en telefoon had, en of wij die vandaag dus maar alvast wilde meenemen. Met mijn moeder had ik ook afgesproken dat zij deze zaken vandaag klaar had liggen om mee te nemen naar het ziekenhuis, voor het geval dat.

En vanavond nadat mijn lief terugkwam begreep ik het gedrag van mijn moeder dus even niet meer. Zag ik haar afgelopen zondagnacht, en de dagen erna in totale ontreddering, totaal hulpeloos, in ongeloof over wat er gebeurd was, met de doodsangst in haar ogen over wat ze had aangetroffen op het toilet, vandaag leek het alsof ze hem niet thuis wilde hebben, althans, dat is mijn interpretatie van haar gedrag. Mens, wees blij dat je hem zo snel weer bij je hebt, was mijn eerste gedachte vandaag!

Ze had dus van alle zaken die we mee zouden nemen niets klaarliggen, en mijn oudste zoon moest dus op goed geluk maar een en ander bij elkaar harken voor zijn opa, maar zijn schoenen en jas mochten niet mee van oma. Als de goede man morgenmiddag dus te horen krijg dat hij weg mag dan moet hij dus maar zonder schoenen en jas mee met zijn kleinzoon, die beloofd heeft hem op te halen, omdat hij toch vrij is morgen. Zelfs toen hij bij zijn oma aandrong op deze zaken weigerde ze pertinent deze dingen te pakken, alsof ze hem niet thuis wilde hebben en dit gedrag dat zou bewerkstelligen.

Mijn vader kennende laat hij zich niet tegenhouden om zonder jas en schoenen te vertrekken daar, maar ik snap dus echt niet wat mijn moeder, die de laatste jaren voor een groot deel afhankelijk is geweest van mijn vader, omdat ze niet meer zo goed ter been is, met deze actie wil bereiken. Gelooft ze niet dat hij morgen al naar huis mag en denkt ze dat mijn vader dit verzint? Wil ze hem niet thuis hebben omdat ze bang is dat hij zorgbehoeftig is, en zij dit niet kan trekken, omdat ze zelf zorgbehoeftig is? Verdomme, wat gaat er in dat grijze koppie om denk ik dan? Wees blij dat “die ouwe” zo snel is hersteld en er weer is om achter je aan te rennen, of is dat veranderd?

Mijn vader is een nuchtere Hollander die niet van overdreven gezeik en gedoe houdt, onder het motto “als je me een klootzak vindt moet je me dat gewoon zeggen”, maar afgelopen dagen was hij in onze ogen wat obstinaat, liet hij mijn moeder bijna onomwonden weten dat hij dat zielige gepiep om hem wel een beetje zat was en het leven gewoon doorging, maar dat er gepraat moet worden lijkt me duidelijk. Wat mijn moeder heeft meegemaakt kan hij zich slechts vanuit wat hij nu weet realiseren, dus wellicht dat hij een en ander nog teveel bagataliseert, en het kwartje nog niet echt gevallen is.

Ondanks dat hij mijn vader is en ik übergelukkig ben dat hij er nog is in “goede” gezondheid, lijkt het erop dat hij anders in het leven is gaan staan, ten opzichte van zichzelf en van mijn moeder. Wat het is daar kom ik ter zijner tijd wel achter, in een “mano a mano” momentje met hem alleen. Het feit dat hij zondag naar de kerkdienst was gegaan in het ziekenhuis zegt mogelijk meer dan ik me op dit moment realiseer, maar ook daar kom ik wel achter.

Het beste bericht is dat hij volgende week mijn kraan wil gaan repareren….. maar dit schrijf ik uiteraard met een bijna sarcastische ondertoon van oprechte emotionele twijfels….

Schreef ik ongeveer een jaar geleden een heftig stuk over de vader van mijn liefje, en het engeltje op zijn schouder wat hem tegen alle statistieken in tot op de dag van vandaag op de aardkloot en in ons midden heeft gehouden, datzelfde engeltje heeft mijn eigen vader afgelopen nacht op zijn schouder gehad.

Na drie weken vakantie was het eigenlijk vandaag weer tijd om mijn aandacht weer onverdeeld aan mijn werkgever te gaan besteden, echter dit plan werd grof verstoord door een telefoontje van mijn broertje, gisterenavond rond half elf in de avond. Mijn vader had waarschijnlijk op het toilet een maagbloeding gekregen en ik moest me maar op het ergste voorbereiden.

Terwijl ik als een ware wegmisbruiker hals over kop naar de woning van mijn ouders reed, spookte het beeld van een jaar geleden door mijn kop, het zal toch niet zo zijn dat ik vannacht mijn eigen vader moet verliezen?

Na een dolle rit kon ik direct bij één van de twee ambulances binnen springen en, met achterin een trauma arts en een ambulancebroeder werd ik tijdens een vliegende rit naar het Erasmus MC met alle toeters en bellen bijgepraat over mijn vader. Ook de ambulancebroeder kwam met de mededeling dat ik me maar op het ergste moest voorbereiden, want hij had serieus veel (meer dan 2,5 liter) bloed verloren, en aan alle kanten deden ze achterin hun best om de nog steeds hevig bloedende man via infuus weer bij de vullen om nog enige circulatie te behouden.

Om 23.00 uur in Trauma 4 aangekomen ben ik nog even bij hem gebleven terwijl een heel bataljon aan artsen en verplegers de taken van de ambulancebroeders over namen. Zak na zak bloed, zoutoplossing en wat al niet meer werd er in het asgrauwe lijf van mijn vader gepompt, want de bloeddruk bij binnenkomst was nog slechts 42 over 20, of wel, nagenoeg niets. Na een zoveelste zak transfusiebloed kwam alles er via zijn mond weer uit, en om te voorkomen dat hij zou stikken in zijn eigen bloed werd hij pijlsnel op zijn zij gedraaid….. Mijn god, alsof je een hele emmer leegstortte.

Dat was ook het moment dat ik mezelf uit Trauma 4 heb teruggetrokken en op zoek ben gegaan naar mijn broertje, schoonzus, neefje en mijn moeder die als een stel dollemannen achter de twee gillende ambulances aan eveneens waren gearriveerd. Ik vond ze uiteindelijk in een soort wachtkamer voor families op de spoedeisende hulp, en begon de voor ons, maar zeker voor mij zo bekende periode van wachten wat er komen gaat. Mijn lief was met mijn zoons inmiddels ook gearriveerd, althans, de jongens kwamen binnenlopen zonder haar met de mededeling dat ze nog een aanrijding hadden gehad met een tram vlak bij het EMC. Gelukkig alleen maar blikschade aan de auto, maar dat kon er ook nog wel even bij.

Na de eerste eeuwigheid kwam de eerste hulp arts, samen met een van de broeders die ik aan mijn vader had zien werken binnen, en sloeg mijn hart een slag over…. wachtend op de mededeling die mogelijk slecht zou zijn. Gelukkig vertelde de arts dat ze hem naar IC hadden verplaatst, hem in slaap hadden gebracht en aan de beademing hadden gehangen, en dat ze nog steeds het lek niet hadden kunnen vinden, maar wel enige grip op de situatie leken te krijgen. Wij werden dus begeleid naar de IC op de tiende verdieping, naar het volgende wachtkamertje, waar al snel de dienstdoende arts zich meldde, en onomwonden vertelde dat het er heel slecht uitzag. Sjesus, het déja-vu gevoel bonkte in mijn kop, alsof ik een herhaling van vorig jaar zat te beluisteren.

Rustig legde hij uit wat het plan was, en hoe de vlag er nu bij hing, waarbij ze de bloeding zo goed en zo kwaad mogelijk hadden dichtgedrukt met een soort ballon die ze op hadden geblazen in de slokdarm, want het was dus niet de maag die bloedde, maar de slokdarm. Aangezien je met een bloeding als een waterval niet veel aankunt via de keel, was het plan om via de liesslagader helemaal naar boven te gaan en dan met een katheter proberen de lekkende ader tijdelijk te blokken met een prop, teneinde de bloeding onder controle te krijgen, want even voor de compleetheid, inmiddels had men al ruim 16 liter transfusiebloed moeten toevoegen om enige vorm van circulatie te behouden, en da’s toch minimaal viermaal de inhoud van een normaal mens.

Hij ging dus, nadat de arts had gezegd dat we hem (om wellicht mogelijk fatale afloop redenen) nog even mochten zien naar de tweede verdieping, afdeling radiologie, waar ze tot bijna 7 uur in de ochtend met hem in de weer zijn geweest.

Net voor zeven uur kwam een IC verpleegster langs met de vraag of wij al wisten dat hij weer terug was op IC, direct gevolgd door de arts die kwam vertellen hoe en wat. Men had zijn stollingswaarde weer op peil gekregen, want donorbloed stolt niet standaard, en ondanks dat het lek nog steeds niet gevonden/gerepareerd was, en de ballon er nog steeds inzat, leek het erop dat de bloeding gestopt was, en hij weer een normale bloeddruk had. De arts legde uit dat de dienstdoende MDL chirurg in de loop van de ochtend weer zou proberen de ballon te verwijderen en mogelijk lekkende aders te dichten, maar dat het verstandig was om naar huis te gaan en even adempauze te houden.

Aangezien mijn auto nog bij mijn ouders voor de deur stond, en we sowieso daarheen moesten ben ik met mijn broertje meegereden daarheen en is mijn lief met de jongens naar huis gereden. Ik was uiteraard nog niet boven geweest, maar mijn broertje had me al gewaarschuwd dat het toilet er dus niet uitzag, zoveel bloed er op de vloer en op de muren zat. Boven aangekomen dus even slikken, de zoete lucht van bloed in de neus, en aan de slag met een toilet wat eruit zag als een scene uit de “chainsaw massacre”, bloed tot een meter hoog op alle muren, een dikke laag gestold bloed, maaginhoud en uitwerpselen inmiddels aangekoekt op de vloer, een kleed in de gang vol bloed, en overal op het linoleum bloederige voetstappen van de ambulancemensen.

Bijna kokhalzend hebben we gedrieën dit “abattoir” zo goed en zo kwaad mogelijk schoongemaakt, de in de haast van zijn lijf geknipte kleding in een vuilniszak gepropt, samen met de oude lakens waarmee we de ergste smurrie hebben verwijderd, en uiteindelijk sprong ik rond 8 uur in de auto terug naar huis. Mijn moeder is met mijn broer en schoonzus meegegaan, want het arme mens in een leeg huis met de geur van bloed achterlaten was geen goed plan.

Vanaf 9 uur heeft mijn broer om de twee uur met de IC gebeld, en vanaf 13.00 uur heb ik dat overgenomen, want toen zat hij aan het einde van zijn latijn. Ik had in ieder geval al een uurtje semi-slaap gehad op de bank thuis, in mijn onderbewustzijn toch wakend op de telefoons die naast me lagen. Het laatste nieuws van de IC was dat de ballon eruit was en de chirurg meerdere lekkende aders had gerepareerd, dus doodbloeden kan hij niet meer, maar daar is dan tot op heden wel alles mee gezegd.

Men heeft nu wel de lekkage gerepareerd, maar nog niet de oorzaak gevonden, en dat is minstens net zo belangrijk, dus gaat men daar de komende dagen naar op zoek. Bovendien heeft hij waarschijnlijk ook bloed en andere rommel in zijn longen gekregen, en is zijn immuunsysteem met alleen maar donorbloed ook helemaal plat komen te liggen. Gelijk aan het verhaal van vorig jaar liggen zaken als infecties en longonsteking nog als grootste problemen op zijn weg, maar zelfs de arts die ons in eerste instantie heel eerlijk eigenlijk vertelde dat we met het slechtste scenario rekening moesten houden, vertelde toen hij weer terugkwam op IC dat hij dit eigenlijk niet had verwacht te bereiken.

Uiteraard is hij er nog lang niet, en gelijk mijn schoonvader voorzie ik een lange moeizame herstelperiode met allerhande bedreigende complicaties op zijn pad, maar het feit dat hij er nog is, is uiteraard behalve aan de kundige mensen van het EMC waarschijnlijk te danken aan hetzelfde engeltje als dat van mijn schoonvader, maar nu op zijn schouder.

In amper 12 uur tijd van “het glas is leeg” tot “het glas is halfvol”, zo staan wij er nu een beetje voor, want meer dan hopen en bidden dat hij herstelt, en zorgen dat mijn moeder gedurende die periode niet instort, kunnen we niet doen.

Engeltje…. dank je wel, en blijf alsjeblieft nog even op zijn schouder zitten tot het ergste voorbij is.

Update:

De uiteindelijke “score” aan transfusiebloed was achteraf bijna 21 liter !!!