Ron schrijft…

Eenieder die mijn blog wel eens leest begrijpt dat ik nogal allergisch ben voor het gros aan commerciële, goedkope televisie, dus toen Veronica zwaar toeterend het programma “Down met Johnny” al weken voor aanvang adverteerde op het scherm sprongen bij mij instincief de pukkels al in het kruis. Zeker omdat de pers ook al afgaande op de titel suggereerden dat het een entertainmentprogramma zou zijn rondom mensen met het syndroom van Down, dus lekker om “mongolen” lachen, of wel, goedkope smartlappen TV onder het motto “geen beter vermaak dan leedvermaak”.

Nu had ik mijn mening tijdens een soort trailer van het programma al een beetje bijgesteld, omdat ik Johnny de Mol, telg van een televisiefamilie, geboren met een gouden gebakstel in zijn reet, en nog nooit zichtbaar enig talent tonend op TV, nu ineens serieus bezig zag en het lacherige om deze mensen eigenlijk in de “making of…” al ontbrak.

Wellicht moet Johnny zijn talent wel enigszins genetisch hebben meegekregen met een vader die als producer samen met Joop van de Ende letterlijk en figuurlijk steenrijk en succesvol is geworden, een opa die vroeger, en een moeder die zelfs nu nog de sterren uit de hemel zingt, en uiteraard tante Linda, die behalve looks ook nog eens een bovengemiddelde dosis intelligentie heeft, en ook buiten onze landsgrenzen furore maakte op TV.

Wat heb ik dan tegen Johnny? Tja, kijk eens naar hem op TV zou ik zeggen, liefst even zonder geluid. Een “vet” ogende kop met haar met een heel fout staartje, altijd acterende in goedkope tokkie TV series zonder diepgang, en kleding aan die wellicht trendy, maar zeker niet flatterend is, en wellicht niet of veel te vaak is gewassen.

Welnu, zelfs de schrijver dezes is niet te trots om toe te geven dat hij zijn mening af en toe even moet bijstellen, want na het zien van een aantal afleveringen van “Down met Johnny” moet ik toegeven dat ik, op zijn uiterlijk na, een heel andere kant van Johnny de Mol heb gezien. Elke suggestie dat het lachen om mongolen zou worden heeft hij vanaf de eerste minuut weggenomen, en ondanks dat deze mensen natuurlijk min of meer vertederend werken op het scherm, zie ik een Johnny de Mol die heel serieus zich inleeft in de keerzijden van het geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt zijn in Nederland.

Ondanks zijn fameuze afkomst en achtergrond beleeft hij serieus, meelevend (maar zonder overdreven medelijden), humoristisch (maar niet sarcastisch), ontroerend en soms zelfs liefdevol dagen met diverse mensen met Down in deze serie. Mensen welke uiteraard wellicht enigszins gecast zijn, maar zeker niet de lachspieren doen aantrekken om hun handicap maar meer om de ontspannen en ongeregisseerde interactie met Johnny de Mol op alle gebied. Het is zeker geen heel diepgaand programma, maar er zitten toch momenten van diepte in die wellicht zelfs een traantje bij de kijker naar boven halen.

Dus moet ik toegeven dat Veronica qua tokkieniveau een stuk beter scoort in positieve zin vergeleken met bijv. campingzender SBS6, maar het ontgaat de gemiddelde kijker niet dat de gezichten van Veronica niet per definitie de meest voor de hand liggende zijn, met bijv. een Lange Frans en een Johnny de Mol.

Wellicht dat ik met 48 jaar te oud wordt voor moderne TV, gemaakt door mensen die een generatie of zelfs meer onder mij zitten, moet ik wennen aan het format waar de huidige generatie zichzelf mee identificeert, maar heel eerlijk, als dit het niveau is waar Johnny de Mol naar toe is gegroeid, dan heeft hij er wellicht een fan bij. Ik kijk in ieder geval naar “Down met Johnny” omdat het me op allerlei gebied boeit en zelfs ontroert, en dat is bij commerciële stations uitzonderlijk.

Alleen nog een keer een echte kapper en een rondje in een fatsoenlijke kledingzaak en het komt goed met hem…

Zo, die zit alvast, en met het EK vlak voor de deur lijkt de heilige drie-eenheid van het mannelijk deel van de bevolking weer volop de aandacht te krijgen van de commercie.

Geheel volgens traditie bieden de grote wit/bruingoed giganten weer allerlei EK aanbiedingen aan, die veelal bestaan uit twee van de drie onderdelen van de bovengenoemde drie-eenheid, ofwel, een dikke dure flatscreen TV, uiteraard tegenwoordig HD ready, zodat je het pulkje in de neus van van Basten goed kunt zien, aangevuld met een Beertender, dan wel de Philips thuistap, voor de koele goudgele rakker tijdens de wedstrijd, en mogelijk de derde helft.

Om de dames enigszins tegemoet te komen wordt dit pakket vaak aangevuld met iets van een vibrerend voetenbad ding van Babyliss of een ander duister Koreaans of Chinees merk, maar de boodschap is vooral om het EK vanaf de luie driezits, met een bak maten en een biertje in de hand bankhangend te gaan volgen.

Eén van onze grote commerciële omroepen doet op geheel eigen wijze een duit in het EK zakje van de typische alfaman die volledig bevredigd na een potje EK kijken van de bank af moet rollen en met moederlief in bed alsnog moet presteren en zijn eigen doelpunt scoren. Ja, alles om maximaal publiek te trekken voor dit mega-evenement wat bol staat van de sponsoren, maar zonder dat er na het EK weer een hoos aan echtscheidingen moet worden genoteerd, omdat er een helft van de bevolking gebrek aan aandacht heeft gekregen. Dus om het libido enigszins op te warmen tijdens de rust van de wedstrijden brengt Veronica het alom bekende “Hotshots”, ook wel het EK lingerie pauze vermaak.

Een zestigtal “bimbo’s” voorzien van grote borsten en een strak lijf met bijbehorend kontje, worden in alles behalve spannende lingerie gepropt (uiteraard aan de krappe kant zodat de rondingen mooi uitpuilen), aangevuld met voetbalkousen, bijbehorende voetbalschoenen van de sponsor, en vervolgens gaan de dames uit naam van één van de landen een potje penalty-schieten.

De bevallig richting de bal wiegende dames, hierbij hun borsten en billen uitbundig mee laten deinen op de bewegingen, trachten met het talent van een ongeschikt F-je de bal achter de lijn te proppen, langs een eveneens bevallige doelwachtster, die uiteraard buiten bovengenoemde uitrusting eveneens voorzien is van hele grote handschoenen en elleboog en kniebeschermers, want je zou je bevallig lijfje toch eens beschadigen tijdens het “duiken” naar de ballen.

Het geheel wordt standaard met luid gejoel aangemoedigd door een bende zuipende kerels op een provisorisch in elkaar geknutselde tribune, en zo mogen we als kijkende, zappende man op de bank alvast wat bloed vanuit onze zuipspieren verplaatsen naar een mogelijke erectie voor na de wedstrijd.

Toch wel vermakelijk om te constateren dat heel medialand net als de commercie menen te denken dat er bij de gemiddelde man slechts een aantal links in zijn hersenen zitten, die met name voetbal, drank en seks behelzen, en die de man moeten verleiden tot het verhoogd consumeren van banksaldo, krediet, drank, en wat al niet meer.

Ballen, bier en boobies, de heilige graal voor het mannenrijk lijken ze te schreeuwen, nou, ze doen maar….

Af en toe moet je het als weblogger eens opnemen voor diegene die niet meer voor zichzelf kunnen opkomen, want sommige bedrijven maken het wel heel erg bont.

Het bedrijf waar ik het deze keer over ga hebben is Veronica, jawel, de uit zee gerezen ex-radiopiraat met destijds spraakmakende radio, uitgezonden vanuit internationale wateren en zelfs nu in het tijdperk van Tokkie TV nog steeds de commerciële radio en TV-zender die af en toe nog eens iets bekijk/beluisterbaars uitzendt.

Nu heeft Veronica ook al sinds jaar en dag de Veronicagids, een steeds dikker wordende, en op een glossy lijkende, TV-magazine waarin je tussen alle columns, verhalen, thema’s en reclame ook nog de TV uitzendingen van de komende week kunt vinden. Een TV-gids die altijd met veel tamtam en promotiemeisjes in strakke pakjes en met fancy autootjes op allerlei evenementen aan de man is gebracht, en waar op zich eigenlijk niet zoveel mis mee is. Het was dan ook niet zo vreemd dat de man van mijn lief destijds ook lid werd van de Veronicagids.

Tot zover kan je zeggen, wat loop je nou te piepen op Veronica? Nou, blijf even bij me, want laat ik beginnen te vertellen dat haar man al ruim drie jaar geleden het aardse voor het hemelse heeft verruild en dus niet meer onder ons is. Uiteraard heeft zij de Veronica hier al meermaals, schriftelijk van op de hoogte gebracht, echter Veronica neemt het niet zo nauw lijkt het. Je bent en blijft Veronicalid, dood of niet, dat maakt voor hen klaarblijkelijk geen verschil. Met de precisie van een Zwitserse klok blijven de Veronicagidsen geaddresseerd aan deze nog steeds overleden man op de deurmat ploffen.

Op zich zou deze instelling van Veronica niet eens zo onaardig zijn, mits zij hun overleden leden niet zouden blijven lastigvallen met facturen voor de Veronicagids, maar als dank voor het grootmaken van de omroep een soort onbezoldigd erelidmaatschap ervan maakte. Maar helaas, dan blijkt ook Veronica een bedrijf te zijn dat klantvriendelijkheid, een fatsoenlijke ledenadministratie en begrip voor de weduwe niet erg hoog in het vaandel heeft staan. Een dun laagje schreeuwende bling-bling chroom over een berg ouwe schroot, wellicht een ouwe boot, dus, om maar eens plastisch een stukje songtekst van iemand als analogie te lenen.

Dus beste klantenservice van Veronica en de bijbehorende gids, de goede man is inmiddels al ruim drie jaar dood, en ondanks dat u zijn permanente ”adreswijziging” meermaals op papier heeft ontvangen blijft u hem met facturen en Veronicagidsen bestoken? En als deze persoon dan -logischerwijs- niet betaald, dan stuurt u de weduwe toch gewoon een deurwaarder op het dak? Goed bezig vrienden van Veronica!!! NOT dus!!!

Het blijkt dus dat al die artsen die zich zorgen maken over harde muziek onder jongeren met MP3-spelers op maximaal en gehoorbeschadiging gelijk krijgen, want Veronica is nog altijd de zender die het hardste schreeuwt om vooral maar lid te worden. Helaas houdt je lidmaatschap niet op als je dood gaat en blijft men je desnoods tot voorbij de poorten van de hel achtervolgen met deurwaarders.

Veronicamedewerkers…. toch wellicht een beetje doof geworden van uw schreeuwende bling-bling station? Een Veronicalidmaatschap is er een waarin “tot de dood ons scheidt” in ieder geval niet van toepassing is.