Ron schrijft…

Mensen hebben vaak een voorliefde voor de meest vreemde dingen, en al vanaf het moment dat ik bewust weet dat ik leef ken ik de grootste obsessie van mijn vader, namelijk melk, pap en vla, kortom…. alles wat uit zo’n roodbonte of zwartbonte vierpotige, herkauwende, zwaar geuierde dame komt.

Nu zal je denken, waar heeft die gek het over, maar vanmiddag in het ziekenhuis werd ik ineens weer met die voorliefde voor dat koude en soms zelfs glibberige spul geconfronteerd. Als er ééntje een melk-, pap- en vlajunk is, dan is het mijn vader wel, en omdat hij vanochtend vroeg is afgeleverd op de MDL afdeling van het EMC, en dus nu onder het normale verplegingsregime valt, zal hij een en ander weer zelf moeten regelen.

Eén van de dingen waar hij ontzettend last van heeft is een ontzettend droge strot, mede ook omdat hij via zijn neus nog even wat ondersteuningszuurstof krijgt, maar dat “beetje” lucht staat zo hard, dat zijn neusnaren ervan wapperen, en het gebit wat mijn broertje er vanochtend zo keurig had ingeknutseld bij hem, van de droogte spontaan weer naar beneden donderde. Water drinken gaat ook nog niet zo makkelijk want rechtop genoeg komen om het bekertje met ingekort rietje zo te houden dat hij eraan kan zuigen lukt ook maar matig. Hij is nog een beetje slapjes zullen we maar zeggen, maar da’s op zich niet zo gek ook na zo’n spoelbeurt.

Gelukkig, praatjes krijgt hij wel weer, maar een beetje onverstaanbaar soms, want zonder zijn neptandjes articuleert hij nu eenmaal een stuk minder, maar met een beetje charme kreeg hij vanmiddag een van de verpleegsters toch zover om hem een grote beker vla te bezorgen, iets wat hij gisterenavond laat ook al een heel klein beetje op de IC had gehad.

Met een glimlach bezorgde de blonde zuster hem een tot aan de nok afgevulde beker met koude chocoladevla, en opeens wist hij niet hoe snel hij rechtop moest komen. Gretig pakte hij de beker van mijn jongste aan, nam de lepel eruit en likte deze met een geknepen blik van genot schoon. Leeg lepelen? Ben je gek, gewoon die beker lekker aan je mond zetten en de koele zoete vla, tandloos als hij was, zwaar genietend naar binnen slurpen, om daarna met de lepel alsnog met chirurgische precisie het ding leeg te schrapen alsof de bodem eruit moest.

Daarna even met een vochtige Cleanex de mondhoeken en de punt van zijn neus ontdaan van de restjes van het donkere chocoladegoedje, en toen kon hij tevreden zijn bed weer laten zakken, met een blik van zaligheid die zijn weerga niet kende.

Ik begreep van mijn liefje dat hij hetzelfde trucje vanavond wederom met succes had geflikt en hij alweer een beker pap had losgepeuterd bij de verpleegsters, dus zit het tussen hem en de meiden nu al goed, want die hebben inmiddels door dat je deze man met een bekertje “vla-geluk” bijna door een hoepel kan laten springen. Het profijtbeginsel in optima forma zullen we maar zeggen, hij is happy en zij kregen alles voor elkaar met hem.

Gek eigenlijk dat iemand zo zielsgelukkig kan zijn met iets wat je voor pak um beet een euro per liter bij elke buurtsuper kan kopen. Dat koele, zoete, slijmerige, gele, witte, bruine of roze goedje, met of zonder bonkjes of vruchtjes…. en het mooiste is, je kunt het onbeperkt en zonder recept langdurig blijven gebruiken, zoals mijn vader al heeft bewezen.

Nu nog een warme prak met een kuiltje jus en een balletje erin, en hij is ondanks dat hij nu een beetje weet wat hem is overkomen weer bijna in zijn nopjes.

Het leven is mooi in al haar eenvoud zullen we maar zeggen.

Volgens mij heeft iedereen dat wel eens, zo’n week dat alles tegen zit, alles misloopt, alles fout of stuk gaat of in elkaar dondert, en waarbij je dan instinctief eigenlijk even een tijdje wilt wegduiken. Diep onder je dekbed, oren in het kussen gedrukt en wachtend tot het voorbij is.

Het heeft er alle schijn van dat wij afgelopen paar dagen in zo’n “alles gaat mis” periode zitten, niet qua relatie hoor, maar wel alles eromheen. Afgelopen donderdag vol goede moed het huis in Spikecity nog even opgepoetst voor de Open Huizendag van 4 oktober in de hoop die éne koper tegen het lijf te lopen. Die zaterdag hebben we dus echt voor Jan met de korte achternaam van 11.00 tot 15.00 zitten wachten op die drommen geïnteresseerde mensen…. not dus, geen hond nog.

Een beetje teleurgesteld over de verspilde tijd en moeite op je spaarzame vrije dag dus terug naar ons stekje om daar van de oudste te horen te krijgen dat hij denkt dat zijn long weer eens is geklapt, iets wat hij begin februari voor de tweede keer al had, en net voor zijn achtiende verjaardag voor het eerst. Dus op naar de huisartsenpost, ditmaal van IJsselland, omdat mijn lief daar goede ervaringen mee had, en we eigenlijk nog geen nieuwe huisarts hadden na onze verhuizingen.

Bingo, weer een gedeeltelijk ingeklapte long, maar zoals laatst leek het erop dat hij na een dag observatie naar huis mocht van de dienstdoende arts. De longarts, die maandag weer aantrad dacht er echter anders over en vond dat er wat aan gedaan moest worden, om te voorkomen dat hij binnen afzienbare tijd voor de vierde keer zich mocht melden. Dus CT-scan, nog maar eens een foto, en maandagavond de mededeling van de arts dat hij de boel ging repareren, of wel… operatie. De man was overigens hoogst verbaasd dat men in het Ruwaard van Putten deze herstelwerkzaamheden al niet bij de tweede keer had gedaan, zelfs licht verbolgen klonk hij over zoveel slordigheid.

Ondanks dat longoperaties door minder invasieve technieken een stuk minder zwaar zijn, men gebruikt tegenwoordig een kijkoperatie genaamd VATS, is de reparatie zelf toch wel een redelijk pijnlijke, waarbij eventuele blaasjes op de long worden “geniet”, en vervolgens het borstvlies wordt weggehaald waardoor de long (die eveneens wordt opgeruwd) nadat hij is ontplooid zal verkleven met het buitenste borstvlies en hiermee de kans van opnieuw inklappen wordt terug gebracht tot minder dan 3%, waarbij normaal de kans op recidief meer dan 30% is zonder dit “plakken”.

Aangezien zijn moeder een aantal jaar geleden een dergelijke operatie ook heeft gehad, men is het er nog niet over eens dat klaplongen erfelijk zijn, anders dan dat het vaak bij lange slanke mensen (mannen van rond de 20) voorkomt, weet ik dat behalve de operatie er een stevige herstelperiode aan zit te komen met veel pijnonderdrukking. Maar goed, zonder complicaties is hij er dan ook wel vanaf en is de bij dit soort mensen elke keer groeiende angst dat het weer gebeurd weggenomen, waardoor je weer voluit kunt leven.

Het wordt dus weer een dag of wat heen en weer pendelen tussen B&R en IJssellandziekenhuis….

O, ja had ik al geschreven dat onze dochter maandagochtend haast haar sleutelbeen kapot heeft gemaakt op de rand van de WC pot ?… Nou, reken maar, uitglijden over een badmatje met een slaperig hoofd, en knal, bovenop de WC. Huppa, met nummer twee naar de huisarts, maar gelukkig niet gebroken, alleen gekneusd, dus…. pijnstillers, een paar dagen rust en bont en blauw. Goed nieuws, de WC was onbeschadigd.

Enne… de auto van mijn liefje was al een jaar hoognodig aan een beurt toe. Dus vorige week een (uiteraard kostbare) beurt laten geven, om erachter te komen dat de (garantie)reparatie aan een krukaspoelie, een bekend probleem bij Renault, binnen 48 uur al weer stuk was…. weer lampjes en toeters op het dashboard en terug naar de garage. Gek genoeg was de drie jaar oude accu de week ervoor ook al vernieuwd, en bleek dat ook deze nieuwe accu stuk was…. zou het aan de belabberde Franse slag onderdelen liggen bij dit merk?

Genoeg gepiept, al met al zijn dit van die dagen dat ik mezelf liever even terugtrek, verstop, doe of ik er niet ben, diep onder de wol en wachten tot het over is. Goed nieuws is dat het huis in Ommoord onder voorbehoud verkocht is, mits….. tja, laat ik de Goden maar niet verzoeken als ik de beurzen bekijk….

Ja hoor, mijn binnenkort ex-woonplaats Spijkenisse scoort weer eens in het kneuterige nieuws. Dit keer is het ons ziekenhuis, en uit naam hiervan bestuurder Lettie van Atteveld, die zich een weg baant naar onsterfelijke belachelijkheid.

Het AD editie Voorne/Putten kopte vandaag “Roken in eigen auto taboe“, een artikel wat beschreef dat bezoekers van het streekziekenhuis op Voorne/Putten buiten niet meer mogen roken, zelfs niet in hun eigen auto. Mevrouw van Atteveld roept heel stoer dat mensen die hun auto op het terrein van het ziekenhuis parkeren zich dienen te houden aan hun regels.

Waar deze dappere, maar redelijk onnozele, anti-rook terroriste even snel aan voorbij lijkt te gaan is het feit dat de auto, en zeker de binnenkant niet valt onder haar terrein, maar dat dit zowel wettelijk als verzekeringstechnisch valt onder je eigen terrein. Het is niet voor niets dat goederen in een auto vallen onder je inboedelverzekering.

Recent nog haalde een masturberende man, die in zijn blote tokus achter het stuur van zijn eigen auto even de duitse helm zat op te poetsen het nieuws nog, want uiteindelijk kon men hem alleen maar aanhouden op het feit van onzedelijk gedrag tonen (tja, had hij maar geblindeerde ruiten in zijn auto moeten laten zetten), en niet op het feit dat hij in zijn blote kont in zijn eigen auto zat.

Daarbij betwijfel ik ten zeerste of het terrein wat voor het ziekenhuis ligt wel eigendom is van het Ruwaard, want eigen terrein hoort volgens de wet aangegeven te worden met de beruchte art. 461 of andere hiervoor bedoelde bordjes, en hetzelfde geldt voor het parkeerterrein. Het feit dat de parkeergelden en het beheer gewoon wordt gedaan door parkeerbeheer Spijkenisse doet mij vermoeden dat wij hier gewoon over gemeentegrond praten, en op openbaar terrein gelden gewoon de APV regels, of mevrouw van Atteveld dit nu leuk vindt of niet.

Zolang de gemeente nog geen rookverbod op al haar openbaar terrein uitspreekt, iets wat er volgens mij de eerste 20 jaar wettelijk niet doorheen zou komen ook, speelt mevrouw van Atteveld een spelletje blufpoker wat ze niet gaat winnen. Daarbij, hoe gaat zij overtreders sanctioneren dan? Wettelijk heeft ze geen poot om op te staan, dus laat maar komen dat proefproces.

Lettie van Atteveld is op weg naar een potje onsterfelijk belachelijk maken van zichzelf, en daarmee eveneens de al niet zo goede naam van een van de ziekenhuizen in de omgeving. Als ik op de openbare weg voor het ziekenhuis een peuk wil opsteken is er geen hond die mij dat kan verbieden, en al helemaal niet in mijn auto op een veel te duur betaalde parkeerplaats van een ander, ook Lettie niet….

Maar ja, Lettie zal wel een ex-rookster zijn (het leeuwendeel van het personeel van het RvP rookt zich drie slagen in de rondte weet ik van mijn bezoeken aan de rookruimte op de tweede verdieping). En ex-rokers hebben nu eenmaal heel erg de neiging om zich hierna te manifesteren als extreme anti-rook terroristen.